137 Cs contaminations in wild-growing medicinal plants of Zhytomyr polissya forests: A 34 years after Chernobyl accident

خار مریم یا ماریتیغال (Silybum marianum L.) گیاهی دارویی، علفی و یک‌ساله است که برای درمان بیماری‌های کبدی استفاده می‌شود. به منظور بررسی اثر تنش خشکی و کودهای زیستی بر خصوصیات کمی و کیفی ماریتیغال‌، آزمایشی به صورت کرت‌های خرد شده در قالب طرح بلوک-های کامل تصادفی در سه تکرار در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه زابل در سال زراعی 92-1391 اجرا شد. کرت‌های اصلی شامل آبیاری با 50، 70 و 90 درصد ظرفیت زراعی و کرت‌های فرعی شامل تغذیه گیاه با کودهای زیستی نیتروکسین، سوپرنیتروپلاس، فسفات بارور 2، میکوریزا به صورت بذر مال و عدم مصرف کود بود. صفات مورد مطالعه شامل عملکرد دانه، تعداد کاپیتول در بوته، تعداد دانه در کاپیتول، وزن هزار دانه، درصد اسانس، درصد ماده آلی گیاه، درصد پرولین و درصد پروتئین دانه بودند. نتایج نشان داد که اثر تنش خشکی، کود زیستی و برهمکنش آن‌ها بر کلیه صفات مورد بررسی در سطح احتمال یک درصد معنی‌دار شد. بیشترین عملکرد دانه (00/1300 گیلوگرم)، تعداد کاپیتول در بوته (00/12 عدد)، وزن هزار دانه (27/23 گرم)، درصد ماده آلی گیاه (00/95 درصد) و درصد پروتئین دانه (19/17 درصد) در تیمار 90 درصد آبیاری و کود زیستی نیتروکسین حاصل شد. حداکثر تعداد دانه در کاپیتول با 67/87 عدد به تیمار 90 درصد آبیاری و کود زیستی میکوریزا تعلق داشت. تیمار‌های 70 و 90 درصد آبیاری و کود زیستی نیتروکسین به ترتیب حداکثر و حداقل صفات درصد اسانس (72/3 درصد) و درصد پرولین (04/0 درصد) را تبیین نمودند. تعداد کاپیتول در بوته مهم‌ترین جزء تعیین‌کننده عملکرد بود. کود زیستی نیتروکسین نسبت به سایر کودها توانست تنش خشکی را بیشتر تعدیل نماید و موجب بهبود ویژگی‌های کمی و کیفی گیاه ماریتیغال شود. بنابراین، به نظر می‌رسد که در راستای نیل به اهداف کشاورزی پایدار به جای کودهای شیمیایی قابل توصیه ‌باشد.

شاخص‏های تنوع زیستی ابزاری نیرومند برای ارزیابی پایداری نظام های کشاورزی محسوب می شوند. در این تحقیق که به منظور ارزیابی تنوع زیستی محصولات زراعی و باغی شهرستان های استان اصفهان و همچنین بررسی روابط موجود بین تنوع زیستی و عوامل اقلیمی ‏این استان صورت گرفت، سطح زیر کشت، غنای گونه ای، یکنواختی، تنوع گونه ای و تنوع آلفا و بتای محصولات زراعی و باغی محاسبه شده و مورد ارزیابی قرار گرفتند. بدین منظور، اطلاعات مربوط به سطح زیر کشت گیاهان زراعی و باغی شهرستان‏های مختلف استان اصفهان در سال زراعی 92-1391 از طریق اطلاعات سازمان جهاد کشاورزی استان و همچنین پرسشنامه‏هایی جمع‏آوری گردید. محصولات زراعی به هشت گروه غلات، حبوبات، جالیزی، سبزیجات، علوفه ای، صنعتی و دارویی و محصولات باغی به دو گروه درختان میوه معتدله و گرمسیری طبقه بندی شدند. تنوع آلفا و بتا نیز با استفاده از رابطه غنای گونه‏ای مساحت برای اقلیم‏های مختلف استان محاسبه شد. نتایج نشان داد که در گروه محصولات باغی، درختان میوه معتدله (2/76 درصد) بیشترین و در گروه محصولات زراعی غلات (36/59 درصد) و گیاهان دارویی (09/1 درصد) به ترتیب بیشترین و کمترین سطح زیر کشت را دارا هستند. شهرستان های سمیرم و برخوار و میمه به ترتیب بیشترین و کمترین سطح زیر کشت محصولات باغی را به خود اختصاص دادند. بیشترین سطح زیر کشت محصولات زراعی در شهرستان اصفهان و کمترین آن در شهرستان خوروبیابانک مشاهده شد. شهرستان-های کاشان، لنجان، و نطنز با 17 گونه گیاهی، بیشترین و آران و بیدگل با سه گونه گیاهی کمترین غنای گونه ای محصولات باغی استان را در برداشتند. بیشترین و کمترین شاخص یکنواختی محصولات باغی به ترتیب مربوط به شهرستان های اصفهان (83/0) و سمیرم (192/0) بود. شهرستان های فلاورجان، خمینی شهر، کاشان، نایین و نجف آباد دارای بیشترین شاخص یکنواختی در محصولات زراعی و شهرستان اصفهان کمترین میزان این شاخص را نشان داد. به طور میانگین بیشترین و کمترین شاخص تنوع زیستی شانون- وینر در محصولات زراعی به ترتیب مربوط به گیاهان علوفه ای (929/0) و جالیزی (442/0) بود. این شاخص برای درختان معتدله بیش از دو برابر درختان گرمسیری گزارش شد. بیشترین و کمترین میزان تنوع آلفا به ترتیب در شهرستان‏های واقع در اقلیم‏های معتدل و بیابانی گرم مشاهده شد. اقلیم بیابانی معتدل نیز بالاترین میزان تنوع بتا را شامل شد.

نماتدهای ریشه گرهی (Meloidogyne spp) از جمله عوامل بیماریزای بسیار مهمی هستند که خسارت زیادی به محصولات کشاورزی وارد می‌سازند. روش‌های متعددی (تناوب زراعی، ارقام مقاوم و ترکیبات شیمیایی) برای کنترل آنها به کار گرفته شده است. هزینه بالا و مشکلات زیست‌محیطی (ترکیبات شیمیایی)، توجه محققان را به استفاده از روش های غیر‌شیمیایی همچون استفاده از گیاهان و فرآورده های گیاهی برای مدیریت این نماتدها معطوف کرده است. جهت بررسی تأثیر حضور تعدادی از گیاهان خانواده نعناع روی نماتد ریشه‌گرهی، از سه گیاه دارویی آویشن باغی (Thymus vulgaris)، مرزه (Saturea hortensis) و زوفا (Hyssopus officinalis) استفاده شد. این آزمایش در گلخانه ای بصورت فاکتوریل و در قالب طرح کاملا تصادفی با چهار تکرار با کشت تنها و مخلوط گوجه‌فرنگی با گیاهان دارویی زوفا، آویشن و مرزه، در حضور و بدون حضور نماتد انجام شد. ارزیابی نتایج سه ماه بعد از تلقیح نماتد و بر اساس شاخص های رشدی گوجه فرنگی و پارامترهای بیماری زایی نماتد صورت گرفت. تجزیه و تحلیل آماری داده های حاصل ‌‌نشان دهنده اثر معنی‌دار حضور سه گیاه دارویی مذکور روی کاهش خسارت نماتد بود. مؤثرترین گیاه در کاهش خسارت و بیماری زایی نماتد مرزه بود و آویشن باغی، و زوفا در درجات بعدی قرار گرفتند. در مجموع بررسی‌های گلخانه‌ای گیاهان دارویی مورد آزمایش، اثرات کنترلی مطلوبی علیه نماتد ریشه گرهی از خود نشان دادند و می‌توان استفاده از آنها را در برنامه‌های مدیریت نماتد ریشه‌گرهی مورد توجه قرار داد.

به‌منظور بررسی اثر تاریخ کاشت، آرایش کاشت و نیتروژن بر ماده مؤثره (روتین) برگ و گل، عملکرد و اجزای عملکرد دانه راش‌گندم، آزمایشی به‌صورت اسپلیت‌پلات فاکتوریل در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی در سه تکرار در سال زراعی 90-1389 در مزرعه مرکز تحقیقات کشاورزی اراک انجام شد. تیمار آرایش کاشت به‌عنوان عامل اصلی در دو سطح 50‌ سانتی‌متر عرض پشته با دو ردیف کاشت به فاصله 20‌ سانتی‌متر (P1) و 60‌ سانتی‌متر عرض پشته با سه ردیف کاشت به فاصله 15 سانتی‌متر (P2)، تیمار تاریخ کاشت در چهار سطح شامل: 30‌خرداد (D1)، 14‌تیر (D2)، 29‌تیر (D3) و 13مرداد (D4) و نیتروژن در چهار سطح صفر (N1)، 50‌کیلوگرم (N2)، 100کیلوگرم (N3) و 150کیلوگرم (N4) به‌عنوان عامل فرعی در نظر گرفته شدند .نتایج نشان داد که اثرات متقابل آرایش کاشت×‌تاریخ کاشت×‌نیتروژن بر صفت‌های عملکرد دانه و وزن هزار‌دانه در سطح احتمال پنج‌درصد و بر صفات تعداد کل دانه در گیاه، درصد روتین برگ و گل در سطح احتمال یک درصد معنی‌دار و بر صفت تعداد خوشه در گیاه معنی‌دار نبودند. به‌طوری‌که بیش‌ترین عملکرد دانه با 2857‌ کیلوگرم در هکتار، تعداد خوشه در گیاه با 33/20‌ عدد، تعداد کل دانه در گیاه با 434/1‌ عدد مربوط به تیمار (P2D3N3) بود. بیش‌ترین وزن هزاردانه با 29/28‌ گرم مربوط به تیمار (P2D3N4) بود و بیش‌ترین درصد روتین برگ با 1/01 درصد، مربوط به تیمار (P2D4N4) بود. هم‌چنین بیش‌ترین درصد روتین گل با 1/36 درصد، مربوط به تیمار (P1D3N3) بود.

Conservation of threatened species through cultivation is anticipated to be helpful in sustainable supply of raw material of high value Himalayan medicinal plants. However, adequate production of planting material of medicinal plants is essential for promoting mass scale cultivation of potential species and also, it can be a profitable enterprise for rural communities. Utilization of traditional agro-ecological knowledge possessed by rural communities living in mountain areas, strengthening existing practices, involving community based non-government organizations (NGOs) for development of planting material of medicinal plants and facilitation in terms of technical and financial support from an institutions, may be valuable for domestication of threatened medicinal plants. A pre-proposal based program for developing planting material of two The Convention on International Trade in Endangered Species of Wild Fauna and Flora (CITES) species (Saussurea lappa and Picrorhiza kurrooa), three locally threatened species; Aconitum heterophyllum, Allium stracheyi and Pleurospermum angelicoides, and one species in high demand (Carum carvi) was used with decentralized or participatory approach. The planting material was developed by farmers and community based non government organizations in some high altitude villages of district Chamoli, Uttarakhand, India. On the basis of estimated achievement, it was observed that, the planting material of P. kurrooa, S. lappa, C. carvi and A. stracheyi was developed up to satisfactory level (up to 40.00 to 94.42% by 21 farmers in 12 villages through strengthening of existing nurseries and 45.00 to 93.33% by 5 NGOs in 4 identical villages through establishment of new nurseries) in two years. Key words: CITES species, cultivation, decentralized, optional crops, planting material.

The are 266 medicinal vascular plants from 181 genera, 64 families, 5 phylum (Lycopodiophyta, Equisetophyta, Pteridophyta, Pinophyta, Magnoliophyta) in the «Buzuluksky Bor» national park. 67 species of medicinal vascular plants from 59 genera, 27 families and 4 phylum grows in forest communities, which are the most widespread such plants as Chelidonium majus L., Convallaria majalis L., Fallopia convolvulus (L.) A. Love, Polygonatum odoratum (Mill.) Druce, Taraxacum officinalis L. and Pinus sylvestris L. Increasing number of medicinal plants has a considerable projective covering in oak forests. 30 species of medicinal plants, most of all their share in the maple forests are specific to a certain type of forest communities. The greatest similarities of specific structure of medicinal plants are oak and birch communities. The number of medicinal plants in forest communities decreases among: oak forests (35 species) > birch forests (33 species) > pine forests (30 species) > maple forests (29 species). With increase in a gigrotope and reduction of a trofotope in community of the national park «Buzuluksky Bor» located in a forest-steppe zone a variety of medicinal plants increases, however the heliotope has no significant impact on number of medicinal plants. In the territory of national park «Buzuluksky Bor» it is recommended to collect herbs only in a recreational zone and a zone of informative tourism, and in oak and birch forests. Convallaria majalis, Pteridium aquilinum, Aegopodium podagraria, Polygonatum odoratum are less vulnerable when collecting medicinal raw materials.

Effect of 6-Benzylaminopurine on Morphogenesis and Production Process of Sweet Pepper (Capsicum annuum L.)

The main reason for the forest fragmentation in most natural ecosystems in the wet zone of Sri Lanka is a result of large scale clearing of natural forests for human settlements as well as in the form of tea, rubber and cinnamon plantations. In addition, illegal logging and over-exploitation of natural resources have posed massive threats to both nature and the humans including the loss of biodiversity, soil erosion, landslides, flash floods, land degradation and increasing poverty. This paper discusses about the potential to develop the rural green economy as a result of consolidating these agricultural lands into analog forests as a sustainable land use practice in a participatory approach model. Bangamukanda Estate (BKE), a manmade analog forest in Galle District was selected for this assessment. Participatory rural appraisal methods were used to obtain information on resource utilization by the local community in nearby Bangamukanda and Liyanagamakanda villages. The past records obtained by the long term ongoing analog forestry establishment programme were also used for analysis the livelihood changes of the people in those villages due to the positive impacts of this analog forest ecosystem.Various interventions had been made in the view of addressing the issues such as encouraging local farm ers to change into sustainable community based cultivation of timber, fruits, spices and medicinal plants, paying them for the environmental services they render and enhancing their income through green employment. Crop diversification helped to stabilize the economy of the local farmers and minimize the current environmental impact that resulted from mono-crop cultivation. The introduction of new sustainable agricultural activities, such as bee keeping and planting fruits resulted in the production of value added farm products and organic fruits to be sold in the market. Through environmental based tourism activities such as providing accommodation, eco guidance, food and fruit for tourists, assisting environmental research activities, the stakeholders are earning a better income which trends to the development of the green economy of the country. Key words: Bangamukanda, analog forest, crop diversification, sustainable land use, rural green economy, green employment

Introduction: Fennel has been cultivated as a medicinal and spice plant for a long time in different areas of Iran. However, its characterizes such as slow-growing, weak establishment, owning low LAI index and long seasonal plant, make it a poor competitor against weed, therefore, protection from weed is essential for successful cropping. The combination of management practices, such as mulching with herbicide could improve weed control efficacy of reduced rates. Limited information is available on control of weeds in fennel as important medicinal plant. Using a combination of physical control and herbicides at reduced rate may increase the efficacy of both treatments while reducing the cost of the weed control program and environmental impact of over reliance on herbicide applications. Therefore, the objective of this study was to evaluate the effects of reduced rates of the pendimethalin alone and in combination with wheat straw mulch and one hand-weeding on the growth of weed and grain yield of cultivated fennel. Materials and Methods: this experiment was carried out at the Research Farm of Faculty of Agriculture, University of Zanjan in the spring 2012 to introduce an integrated weed control method in fennel. In this experiment the efficacy of different rates of pendimethalin alone and with combination with one hand weeding and straw mulch for selective control of grass and broadleaf weed species were evaluated. Field experiment was laid out as factorial based on randomized complete block design with three replications. Factors were application dose (0, 660, 990 and 1320 g a.i. ha-1) and supplemental weed control (none, one hand-weeding, mulching). A plot with whole season hand weeding was also included as control. The recommended doses of pendimethalin were 1320 g ai ha-1. Fennel was planted at 10 seeds m-2, at 0.5 m row spacing, on May 6, 2012. Pendimethalin was applied pre-emergence soon after planting. In the mulch treatments, wheat straw were spread evenly after fennel planting at the rate of 2 kg m-2. In the weed control treatments which one hand weeding used as supplemental physical control, a hand-weeding was performed at 50 days after planting. At fennel maturity, weeds were harvested from a 0.5 m2 area and dried in an oven for 48 h at 75 oC and biomass was recorded. For assessing the effect of the treatments on fennel seed yield a 2 m2 centre area of the plots was harvested manually. Data were subjected to an analysis of variance using PROC GLM in SAS Software. The means were compared using a Fisher's Protected Least Significance Difference test (P< 0.05). Results and Discussion: Biomass of broad leaf weeds was significantly affected by herbicide doses and supplemental control. However, application dose and supplemental control interaction were not significant on broad leaf weeds biomass. Maximum broadleaf weed biomass control (85.9%) was recorded by recommended dose of pendimethalin. For a given dose of herbicide, weed control efficiency was higher when the physical methods were used as supplemental control and generally one hand-weeding was effective than mulching. All weed management treatments reduced biomass of grass weeds compared to weedy control. No differences were observed between the grass weed biomass in plots which received 75% and 100% of the labeled recommended rate of pendimethalin. Significant differences (p < 0.05) among herbicide rates and 50% of the labeled recommended rate (660 g a.i. ha-1) was observed for grass weed biomass. Biomass of grass weeds was also significantly affected by physical control. Maximum grass weed control (86%) was observed with one hand-weeding than the mulch. Same to broadleaf, the interaction effect of application dose × supplemental control treatments was not significant for grass weeds biomass. Total weeds biomass was significantly affected by herbicide. The interaction effect of application dose × supplemental control treatments were significant for total weeds biomass. Maximum weed biomass (1837.5 g.m-2) was recorded in weedy control. When herbicide combined with one hand-weeding, the rate of 660 g a.i. ha-1 of pendimethalin was sufficient to provide 81% total weed control, which was statistically similar to the best control achieved for all dose and physical combination treatments. Fennel seed yield and yield component was significantly affected by application dose and physical control. The greatest seed yield loss (97.6%) was recorded in no weed control plots. and the lowest seed yield loss (13%) was seen in the recommended dose of pendimethalin + one hand-weeding plot. When one hand-weeding was used as a supplemental control, increased herbicide application rates from 990 to 1320 g a.i. ha-1 did not significantly influence the level of fennel seed yield. Conclusions Overall, results of this study showed that pendimethalin in labeled recommended rate and applied alone was not sufficient to provide season long weed control. The recommended dose in combination with one hand weeding could not prevent of economic yield loss. As a result, it is recommended to test efficient herbicide or other methods of weed management of this plant. To improve the level of weed control with mulch, application of herbicides at the same time as the mulch or supplemental hand-weeding could be suggested as a part of integrated weed management in fennel.

استفاده از پتانسیل میکروبی خاک از جمله قارچ های میکوریز آربوسکولار (AMF)برای بهبود رشد و تغذیه گیاه بطور گسترده ای مورد توجه قرار گرفته است. این مطالعه به منظور بررسی تأثیر قارچ های میکوریز آربوسکولار بر رشد و درصد مواد مؤثره نعناع فلفلی تحت شرایط گلخانه ای در قالب طرح کاملا تصادفی با 4 تیمار قارچ میکوریز آربوسکولار انجام شد. تیمارهای تلقیحی شامل 1) شرایط بدون تلقیح (C)، 2) گلوموس فسیکولاتوم (Gf)، 3) گلوموس اینترارادیسز (Gi) و 4) گلوموس موسه (Gm) بودند. در پایان دوره رشد برخی پارامترهای رشدی شامل ارتفاع، قطر ساقه، تعداد شاخه جانبی، تعداد برگ، وزن تر و خشک برگ و همچنین درصد مواد مؤثره و درصد کلنیزاسیون ریشه نعناع فلفلی اندازه گیری شدند. نتایج نشان داد تلقیح با قارچ های میکوریز آربوسکولار اثر معنی داری (05/0P≤)، بر روی پارامترهای اندازه گیری داشته است. تلقیح با قارچ های میکوریز آربوسکولار، ارتفاع گیاه، قطر ساقه، تعداد شاخه های جانبی، تعداد برگ، ماده تر و خشک برگ، درصد کلونیزاسیون ریشه و محتوی (25 درصد) و عملکرد اسانس (28 درصد) را افزایش داد. منتول، منتون و 1و 8-سینئول بالاترین فراوانی را در مواد موثره نعناع تشکیل دادند. تأثیر قارچ-های میکوریز آربوسکولار بر وزن خشک ریشه و درصد کلونیزاسیون ریشه معنی دار (05/0P≤) بود. بیشترین و کمترین درصد کلونیزاسیون ریشه (به ترتیب 47 و 0 درصد) در گیاهان تلقیح شده با Gf و تیمار شاهد مشاهده گردید.

This study was conducted from July to December 2011 in the Tanjung Pauh village, Sub district of Singingi Hilir, District Kuantan Singingi. The purpose of this research was to observe the impact of the conversion of forest land into oil palm plantation at various planting year on soil chemical properties, including; C-organic, N total, pH, and cat ion exchange capacity. The method used is the method Observe with correlation and regression to determine the effect of conversion of forest land into oil palm plantations. Sampling of land consists of forest, plant oil palm plantation ages various planting year 2, 8, and 16 years. The parameters analyzed were pH, C-organic, cat ion exchange capacity, nitrogen total. Results showed that conversion of forest land into oil palm plantations shows the changes in soil chemical properties including, pH, C-organic, cat ion exchange capacity, total N and organic matter. Over the conversion of forest soil led to increased soil pH, which is forest land (4.49), oil palm age of 2 years (4.52), oil palm age of 8 years (4.76) and age 16 years (5.02). The results of this study indicate oil palm plantations to oil palm trees aged 16 years, still not able to match the conversion of forests in maintaining c-organic. On forest land have C-organic content of 1.87%, and at the age of 2 years of planting 1.05%, the lowest C-organic contained in the oil palm plantation age of 8 years (1.05%), and increased at the age of 16 years (1:42%). Cat ion exchange capacity in forest land 12.72%, changed to 12.76% at the age of 2 years of planting, growing 13.15% at the age of 8 years and 9.61% at the age of 16 years of planting. Nitrogen total content of the forest land is changed to 0.0285% 0.0427 at the age of 2 years of planting, cropping 0.0425 at the age of 8 years and 0.0283 at the age of 16 years of planting.

به منظور بررسی اثرات زمان‌های کاشت بهاره، تابستانه و پاییزه و نیز مدیریت آبیاری و استفاده از گیاهان پوششی، بر ویژگی‌های رشد و عملکرد گیاه دارویی زعفران (Crocus sativus L.) آزمایشی در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه فردوسی مشهد در سال‌های زراعی 89-1388 و 90-1389، به صورت کرت‌های دوبار خرد شده در قالب طرح پایه بلوک‌های کامل تصادفی با سه تکرار اجرا شد. فاکتورهای آزمایشی عبارت بودند از: تاریخ کاشت بهاره، تابستانه و پاییزه زعفران به عنوان فاکتور اصلی (اول خرداد ماه، اول مرداد ماه و اول مهر ماه)، مدیریت آبیاری به عنوان فاکتور فرعی (انجام آبیاری و عدم انجام آبیاری پس از هر تاریخ کاشت) و کاربرد گیاهان همراه در سال دوم آزمایش به عنوان فاکتور فرعی فرعی [شبدر ایرانی (Trifolium resopinatum L.)، خلر (Lathyrus sativus L.) و شاهد]. نتایج نشان داد که با تأخیر در کاشت بنه‌ها از اول خرداد به اول مهر، شاخص‌های کمی زعفران به طور قابل ملاحظه‌ای کاهش پیدا کرد و شدت کاهش در سال دوم آزمایش به مراتب بیشتر بود. بیشترین عملکرد گل در تاریخ کاشت مرداد ماه (به ترتیب 28 و 98 کیلوگرم در هکتار برای سال‌های اول و دوم آزمایش) و کمترین آن در تاریخ کاشت مهر ماه (به ترتیب 18 و 34 کیلوگرم در هکتار برای سال‌های اول و دوم آزمایش) به دست آمد. کاشت زعفران در تاریخ اول مرداد ماه موجب بهبود سرعت گل‌دهی و کاهش نسبی سرعت ظهور برگ گردید. عدم آبیاری پس از کاشت باعث افزایش شاخص‌های کمی زعفران شد؛ به طوری‌که عملکرد گل در تیمار انجام آبیاری پس از کاشت در سال اول نه و در سال دوم 43 کیلوگرم در هکتار و برای تیمار عدم انجام آبیاری در سال‌های اول و دوم به ترتیب 37 و 78 کیلوگرم در هکتار بود. بیشترین تعداد گل در هکتار (480000 گل در هکتار) و نیز بیشترین درصد بنه‌های گل‌دهنده (100 درصد) در سال دوم آزمایش و در تیمار تاریخ کاشت خرداد ماه و عدم انجام آبیاری پس از کاشت به دست آمد. کاربرد گیاهان پوششی به خصوص خلر تا حدودی باعث بهبود ویژگی‌های رشد و عملکرد زعفران گردید؛ به طوری‌که استفاده از این گیاه پوششی، عملکرد گل و کلاله را در مقایسه با شاهد حدود دو درصد افزایش داد. همچنین بیشترین سرعت گل‌دهی و کمترین سرعت ظهور برگ در تیمارهای تاریخ کاشت خرداد ماه، عدم انجام آبیاری پس از کاشت و کاربرد گیاه پوششی خلر مشاهده شد.

سیر یکی از گیاهان دارویی مهم می‏باشد که در اکثر نقاط دنیا کشت می‏گردد. کشت مخلوط گیاهان، یکی از جلوه‏های کشاورزی پایدار می‏باشد که مزایای متعددی را در بردارد. در این راستا، به منظور ارزیابی قابلیت‏های گیاه دارویی سیر در زراعت مخلوط، آزمایشی در سال 91-1390 در مزرعه گیاهان دارویی دانشگاه کشاورزی و منابع طبیعی رامین خوزستان به صورت طرح بلوک‏های کامل تصادفی با سه تکرار اجرا گردید. تیمارها شامل کشت مخلوط سیر با گیاهان دارویی اسفرزه (Plantago ovata)، سیاه‏دانه (Nigella sativa)، زنیان (Carum copticum)، رازیانه (Foeniculum vulgare)، همیشه‏بهار (Callendula officinalis) و شوید (Aniethum graveolens) به صورت کشت بینابینی به نسبت 50:50 و نیز کشت خالص گیاهان مذکور بود. نتایج نشان داد که مزیت نسبی کشت مخلوط سیر با گیاهان دارویی از لحاظ شاخص مجموع ارزش نسبی تنها در کشت مخلوط سیر با همیشه بهار به مقدار 04/2 بدست آمد. بیش‏ترین مقدار افزایش عملکرد واقعی مربوط به کشت مخلوط سیر با اسفرزه به میزان 78/1 بود. کشت خالص سیر با مقدار 7330 کیلوگرم در هکتار و مخلوط آن با زنیان با میانگین 2300 کیلوگرم در هکتار به ترتیب بیش‏ترین و کم‏ترین میزان عملکرد را دارا بودند. تیمارها از نظر تعداد سیرچه در سیر اختلاف معنی‏داری همراه با همبستگی بالا با عملکرد نهایی داشتند. با افزایش تعداد دفعات آبیاری (آب مورد نیاز گیاه همراه) از میزان عملکرد سیر کاسته شد، اما ارتباط مستقیمی بین مجموع ارزش نسبی و تعداد دفعات آبیاری دیده شد. در مجموع کشت مخلوط سیر با اسفرزه و همیشه‏بهار به دلیل وجود بالاترین مقدار افزایش عملکرد واقعی نسبت به کشت خالص سیر، در منطقه اهواز پیشنهاد می‏شود.

به‌منظور بررسی تأثیر کود نیتروژن و تاریخ کاشت بر رشد، درصد اسانس و عملکرد اسانس بذر و اندام هوایی گیاه دارویی رازیانه (Foeniculum vulgare) آزمایشی به‌صورت کرت‏های خرد شده در قالب طرح بلوک کامل تصادفی با سه تکرار در سال زراعی 90-89 در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه آزاد اسلامی واحد شوشتر انجام شد. تیمار تاریخ کاشت در 15 آبان و اول آذر در کرت اصلی و مصرف 100، 125 و 150 کیلوگرم کود اوره در هکتار در کرت فرعی قرار گرفت. تاریخ کاشت و نیتروژن رشد و عملکرد اسانس بذر و اندام هوایی رازیانه را تحت تأثیر قرار داد. نتایج مقایسه میانگین اثر متقابل تاریخ کاشت و کود نیتروژن نشان داد که تاریخ کاشت 15 آبان نسبت به اول آذر با مصرف 125 و 150 کیلوگرم کود اوره سبب افزایش وزن خشک اندام هوایی (به‌ترتیب 5/442 و 9/438 گرم در مترمربع)، درصد اسانس بذر (9/2 و 8/2 درصد)، درصد اسانس اندام هوایی (14/3 و 12/3 درصد)، عملکرد اسانس بذر (2/2 گرم در متر مربع) و عملکرد اسانس اندام هوایی (9/13 و 6/13 گرم در متر مربع) گردید. می‏توان گفت بهترین تیمار جهت افزایش عملکرد و کیفیت اسانس بذر و اندام هوایی گیاه رازیانه در شمال خوزستان تاریخ کاشت 15 آبان و مصرف 125 کیلوگرم بر هکتار کود نیتروژن می‏ باشد.

Tea (Camellia sinensis) is a kind of evergreen shrub or tree, which has been widely planted as an important economic crop in mountainous tropical and subtropical regions of China. Tea gardens are considered both ecologically friendly and economically profitable due to their high plant standing biomass and important role in soil and water conservations. Though it is recognized that the carbon sequestration potential should be huge in the plant and soil of tea gardens, few researches have been carried to quantify their carbon storage and balance. In the tea producing regions of China, tea garden area occupies a large proportion of the total forest area (e.g. 3.1% in Zhejiang Province). Tea gardens might play an important role in the carbon sink of forest ecosystems in those areas. Based on publications between 1950 and 2011 on tea plant growth in China, regression models on the relationship between tea stand biomass and tea plant age or tea yield were established to find out how its carbon storage capacity changes and how much its carbon storage capacity can achieve during a production cycle of a common double-row tea garden.An exponential growth model was established between tea plant aboveground biomass (B_a) and its age (t): B_a=-14.95+56.3×(1-e^-0.27t). Modeling results showed that tea biomass increased rapidly during the first 10 years and then slowly after the first 15 years. Carbon (C) mass of 10 and 15 year-old tea plants was 92% and 98% of that (30.6 t/m²) of 25 year-old tea plants respectively. Carbon accumulation rate was (4.5±0.4) t/(hm²·a) for tea plants of 14 year-old and was (0.95±0.05) t/(hm²·a) for those of 515 year-old. When the shoot/root biomass ratio ranged from 1.68 to 2.34, the C mass of 15-year-old tea plants ranged from 31.31 to 28.02 t/hm². A model for C storage in tea garden was set up based on potential photosynthetic productivity of tea plants and tea yield, thus C storage capacity of tea plants in various tea production regions was estimated. With an efficiency of solar energy utilization of 0.5% currently, the corresponding total C storage was amount to (9.1±1.4) t/hm² in the tea gardens of China. As for 15-year-old tea plants, the C mass of 60 t/hm² given by the exponential model was close to the theoretical value (56.41 t/hm²) with an efficiency of solar energy utilization of 2%, and the C mass could be up to 70.5 t/hm² in tea gardens if tea yield was increased.In a word, it is important to quantify the carbon stock through modeling on the changes of biomass C accumulation with tea plant age rather than based on limited field sampling data. It is also noted that plant C pool of tea gardens is one of main agroforestry C pools in tea production regions and tea garden has a high plant C sequestration potential in China.