رشد جمعیت و بهدنبال آن افزایش مصرف آب، بهدلیل ارتقای شاخصهای بهداشت و رفاه از یک سو و توسعۀ بخشهای اقتصادی و کشاورزی و بهکارگیری روشهای آبیاری سنتی، از سوی دیگر، افزایش تقاضای آب را در پی داشته است، در حالیکه منابع آبی شیرین محدود است. بخش کشاورزی قسمت عمدهای از آب شیرین را مصرف میکند، لذا استفادۀ بهینه از منابع آب موجود یکی از راهکارهای مقابله با محدودیت منابع آبی است که علاوه بر افزایش تولید در واحد سطح، وسعت اراضی کشاورزی تحت کشت را نیز افزایش میدهد. در همین راستا، این پژوهش بهمنظور ارزیابی رشد نهال توت با سه روش آبیاری زیرسطحی، سفالی و قطرهای در مناطق خشک انجام شد. سه تیمار آبیاری سفالی، قطرهای و زیرسطحی با چهار تکرار روی گیاه توت در قالب طرح کاملا تصادفی در سال 1394 مورد بررسی قرار گرفت. ابتدا چالههایی حفر و سه نمونه خاک از عمق 50 سانتیمتری هر تیمار برداشت و برخی از ویژگیهای آن اندازهگیری شد و نهال توت ریشهدار شش ماهه در چالهها کاشته شد. سپس، ارتفاع درخت، تعداد شاخه، قطر و تاجپوشش در طول فصل رشد و رطوبت خاک در عمق 60 سانتیمتری قبل از آبیاری اندازهگیری شد. تجزیه و تحلیل آماری میانگین یافتهها با استفاده از نرمافزار SPSS انجام شد. نتایج نشان داد بین مقادیر مربوط به افزایش ارتفاع نهالها در آبیاریهای زیرسطحی (5/78 سانتیمتر)، سفالی (5/45 سانتیمتر) و قطرهای (7/59 سانتیمتر) در سطح پنج درصد و مقادیر رطوبت خاک مربوط به سه تیمار آبیاری (بهترتیب 18، 25/14 و 4/13 درصد) در سطح یک درصد اختلاف معنیداری وجود داشت. نتایج این پژوهش نشان داد که در روش آبیاری زیرسطحی نیاز آبی گیاه بهتر تامین میشود و آب زیادتری در دسترس نهال قرار میگیرد؛ بنابراین، نسبت به آبیاری سفالی و قطرهای عملکرد بهتری دارد.