Abstract
Legal regulations imposed on Polish territories by the partitioning powers changed the rules of managing parish property and of financing the renovation of churches. In the territories an-nexed by Prussia regulations from 1794 were operative, assigning the management of property and financial issues to parish priests and provisors, while issues of community gatherings to commune plenipotentiaries. In 1875 the institution of church supervisory board was established, which took over church property management, and since 1905 was also authorized to levy a tax to cover renovation expenses. In the part of Greater Poland annexed by Russia the management of church property was regulated by a 1817/1818 decree, which established a supervisory board for every parish. 90% of renovation costs had to be covered by the parishioners. Following the nationalization of church estates in 1843 and the property right reform in 1864 the board could only enact charges with the consent of the assembly of parishioners, within which it was only real property owners that were entitled to decide. Works costing up to 3000 rubles were super-vised by province authorities, while more expensive renovations were subject to the approval of the Ministry of Internal Affairs.
Highlights
Aleksander JankowskiKWARTALNIK HISTORII KULTURY MATERIALNEJ 67 (1), 2019 PL ISSN 0023-5881 www.iaepan.edu.pl
W roku 1793 Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim tworząc — wraz z ziemiami zaanektowanymi pierwszym rozbiorem — Prusy Południowe
Praw wyborczych do obu organów nie mieli księża i służba kościelna[2]
Summary
KWARTALNIK HISTORII KULTURY MATERIALNEJ 67 (1), 2019 PL ISSN 0023-5881 www.iaepan.edu.pl. Słowa kluczowe: sztuka sakralna, drewniane kościoły, renowacja zabytków architektury, Wielkopolska. W roku 1793 Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim tworząc — wraz z ziemiami zaanektowanymi pierwszym rozbiorem — Prusy Południowe. Systemy prawne państw zaborczych zmieniały stosunki własnościowe i zasady zarządzania majątkiem parafialnym, w tym finansowania remontów kościołów. W zaborze pruskim od roku 1794 obowiązywały przepisy Allgemeines Landrecht für die Preussischen Staaten (Powszechnego prawa krajowego dla państw pruskich). W sprawach dóbr i finansów decyzje należały do proboszcza i prowizorów, inne problemy gminy wyznaniowej rozstrzygali powoływani przez zgromadzenie wiernych specjalni pełnomocnicy[1]. Reprezentację (dwu- lub trzykrotnie liczniejszą od dozoru). Który zyskał wszelkie kompetencje zarządzania majątkiem, stał zarządca. W Powszechnym prawie krajowym precyzyjnie określono finansowe zobowiązania patrona — właściciela miejscowych dóbr, i parafii w zakresie utrzymania kościoła i budowli plebańskich.
Talk to us
Join us for a 30 min session where you can share your feedback and ask us any queries you have
Disclaimer: All third-party content on this website/platform is and will remain the property of their respective owners and is provided on "as is" basis without any warranties, express or implied. Use of third-party content does not indicate any affiliation, sponsorship with or endorsement by them. Any references to third-party content is to identify the corresponding services and shall be considered fair use under The CopyrightLaw.