Zamiarem autorów było przeanalizowanie działań organów władzy ZSRR w 1944 r. na Krymie wobec zamieszkałej tam ludności tatarskiej. Sformułowali przy tym tezę, że działania te zakwalifikować można jako ludobójstwo. Punktem wyjścia dla rozważań stała się analiza koncepcji R. Lemkina, który jako pierwszy posłużył się terminem „ludobójstwo” (genocid), opisując jego techniki, środki, cele i przyczyny. Rozważania R. Lemkina legły u podstaw Konwencji w sprawie zapobiegania i karania zbrodni ludobójstwa. W toku badań posłużono się w pierwszym rzędzie metodą formalno-dogmatyczną, zarówno w odniesieniu do wywodów R. Lemkina, jak i dokonując wykładni Konwencji. Dokonując analizy językowej sięgnięto, choć w ograniczonym zakresie do metody hermeneutycznej, a w zakresie ocen działania aparatu represji ZSRR do metody aksjologicznego badania prawa. Przeprowadzone badania pozwoliło na sformułowanie wniosku, że deportacja ludności tatarskiej z Krymu w 1944 r. wyczerpała wszelkie znamiona ludobójstwa.

Celem artykułu było zbadanie spójności koncepcji ról deklarowanych przez polskich ministrów spraw zagranicznych w okresie 2012-2023. Zakres analizy zawęziły cezury wyznaczone przez początek drugiego rządu Donalda Tuska i koniec drugiego rządu Mateusza Morawieckiego. Przyjęte ramy pozwoliły na sprawdzenie spójności i konfliktów ról deklarowanych przez ministrów należących do ideologicznie wrogich obozów politycznych. Zbadano informacje ministrów: Radosława Sikorskiego (lata 2012-2014), Grzegorza Schetyny (lata 2014-2015), Witolda Waszczykowskiego (lata 2015-2018), Jacka Czaputowicza (2018-2020) i Zbigniewa Raua (2020-2023). Podstawą teoretyczną była autorska klasyfikacja zaproponowana na podstawie siedemnastu ról Kalevi Holstiego. Nawiązując do tego podziału, w przeprowadzonym badaniu zidentyfikowano dziesięć typów ról szczegółowych deklarowanych przez polskich ministrów spraw zagranicznych: państwa wspierającego Ukrainę militarnie i politycznie; obrońcy zachodnich wartości; wspierającego Ukrainę ze względu na własne interesy; obrońcy granic Ukrainy; partnera Ukrainy; państwa – hubu; katalizatora integracji Ukrainy z Zachodem; inicjatora; państwa przyjmującego uchodźców oraz państwa-nauczyciela. Spójność deklarowanych ról oceniano, testując kontestację w ujęciu Sebastiana Harnischa i Juliet Kaarbo.

recenzja / review

The phenomenon of corruption – accompanying dynamic economic development – is one of the most socially acute threats. It consists of both normative, organizational and also functional factors. Market demand for certain goods and services also plays an important role in the dynamics of this phenomenon. In this article, the authors used both a qualitative method (analyzing normative and regulatory acts) and a quantitative method (data contained in CBA source materials in 2018-2022). The working hypothesis established assumes that the area most vulnerable to the phenomenon of corruption in the RP is public administration, especially local government administration. Its verification was possible thanks to the identification of the main areas of corruption and the methods established to combat it, particularly in the context of the implementation of the Government Anti-Corruption Program for 2018-2020. In addition, data from Transparency International, the CBA, the Police, the Internal Security Agency and other services were also used. The article, which is the authors’ critical approach to the phenomenon of corruption, also touches on ethical aspects whose observance should be an established corporate standard.

W lipcu 2020 roku powołany został do życia Trójkąt Lubelski (L3), będący specyficznym formatem współpracy regionalnej, w którym obok Polski i Litwy uczestniczy Ukraina, pozostająca poza Unią Europejską i Paktem Północnoatlantyckim. W tekście L3 przedstawiony został jako element realizacji doktryny ULB (Ukraina, Litwa, Białoruś) rozwijanej na łamach paryskiej „Kultury”. W artykule przedstawiono również zarys koncepcji Międzymorza i łączonej z nim często inicjatywy Trójmorza, zwracając uwagę na instrumentalne traktowanie obu przedsięwzięć przez Prawo i Sprawiedliwość. Odniesiono się do głównych założeń doktryny J. Mieroszewskiego, kontynuowanej przez J. Giedroycia jako swego rodzaju „ideowej bazy” dla Trójkąta Lubelskiego, będącego próbą urzeczywistnienia doktryny ULB. Wskazano na wielowymiarowy charakter współpracy w ramach formatu i związane z tym szanse, ale też na jego podstawową słabość, jaką jest nieobecność w nim Białorusi. Odniesiono się również do bieżącej sytuacji wynikającej z trwającej od lutego 2022 roku agresji Federacji Rosyjskiej na Ukrainę i jej wpływu na przyszłość omawianego formatu trójstronnej współpracy.

In the mid-2020s, Uzbekistan became China’s primary strategic partner in Central Asia (CA). Sino-Uzbek ties’ political and economic nature has been well-researched, but there is a research gap regarding China’s cultural diplomacy towards Uzbekistan. This paper fills this gap by providing a scrutiny of China’s instrumentalization of the Silk Road legacy, the use of archaeological cooperation as a diplomatic tool, and China’s educational diplomacy towards Uzbekistan. It argues that while China’s cultural diplomacy towards Uzbekistan has been built upon China’s diplomacy in Central Asia, Beijing designed it carefully, recognizing the distinctiveness of Uzbekistan’s political and cultural traditions. China’s cultural diplomacy towards Uzbekistan has been mainly fostered via top-down initiatives from Beijing, Xi’an academic and cultural institutions, and professional and academic exchange rather than people-to-people bottom-up interactions. As such, this paper contributes to research on the legacy of the Silk Road in Chinese foreign policy, Sino-Uzbek relations, and China-Central Asian studies.

This article aims to discuss the specificities of Lithuania as reflected in the narratives of war refugees from Ukraine. The respondents for this research are women aged 30-47 from various Ukrainian cities. These Ukrainian women have to deal with more than just issues of accommodation and employment, or domestic routine. When settling in a new place, the differences and specificities of the host country, or, by contrast, its similarities to one’s country of origin become apparent. The aim of this research was to collect observations by Ukrainian refugees that identify what is specific to Lithuania.

recenzja

recenzja

W artykule poruszono kwestie stosunku ludności polskiego pogranicza do migrantów nielegalnie przekraczających wschodnią granicę Polski oraz samego systemu ochrony granicy państwa. Jako studium przypadku wybrano Gminę Białowieża ze względu na jej położenie geograficzne i miejsce ciągłych prób nielegalnego przekraczania granicy przez migrantów. Prowadzone analizy oparte zostały na badaniach opinii w formie badań ilościowych i jakościowych. Założono, że badania ilościowe pozwolą na uzyskanie bardziej reprezentatywnych wyników, natomiast badania jakościowe pozwolą na uzyskanie szerszego obrazu sytuacji w regionie. Analiza pozyskanych wyników badań pozwoliła na sformułowanie wniosków, że podjęte przez władze państwowe działania są oceniane jako niewystarczające oraz nieefektywne. Zauważalne jest także poparcie działań, zmierzających do poprawy systemu ochrony granicy, przy równoczesnym wskazaniu na nieefektywność koncepcji budowy muru granicznego. Równocześnie jednak pozytywnie ocenia się obecność służb mundurowych na obszarach przygranicznych, przy równoczesnym wskazaniu negatywnych konsekwencji gospodarczo-społecznych, jakie są efektem stacjonowania tych komponentów na terenach nadgranicznych.