In recent decades, scholars have increasingly sought to understand Aquinas’s theology through his role as a magister in sacra pagina. This article examines Aquinas’s approach to the Old Testament by analyzing his interpretation of Sirach 24:1–14 as a representative example. After discussing the significance of this passage in the book of Sirach, the article highlights two particularly notable instances where Aquinas references Sirach 24:1–14 in his writings. In Sent. III, d. 11, q. 1, a. 1, he identifies the created wisdom in Sirach 24:14 as either angelic nature or Christ’s human nature. In ST I, q. 41, a. 3, Aquinas presents created wisdom as a participation in uncreated wisdom. Here, he identifies created wisdom as Christ’s human nature without referencing angelic nature. Additionally, Aquinas suggests that Sirach 24:5 insinuates to us the mode of divine generation. The article further considers Aquinas’s affirmation in ST II–II that the Trinity and Christ were explicitly believed by the elders before Christ’s incarnation. The article concludes that Aquinas’s way of reading the Old Testament can be reassessed in light of recent advancements in exegesis and fundamental theology. The article highlights a tension in Aquinas’s thought: the belief that divine revelation reaches its apex in Christ’s death and resurrection versus his approach to the Old Testament as an inspired and prophetic text, where he seeks to discern the central mysteries of faith in a literal manner.

El presente artículo examina cuál es, según Tomás de Aquino, la fundamentación de la forma de los sacramentos de la “lex nova” en el texto neotestamentario. Al respecto se proponen dos tesis. Primera: según Tomás, en la forma de los sacramentos se nos transmiten palabras de Jesús no contenidas en la Escritura. Segunda: estas palabras de Jesús transmitidas en la forma de los sacramentos poseen una cualidad de la que carecen las transmitidas en el texto del Nuevo Testamento.

L'exégèse biblique de Thomas d'Aquin est scientifique mais elle est en même temps fondamentalement le travail d'un homme de foi. Il faut croire en l'inspiration divine des Écritures, avoir foi en l'Esprit saint qui enseigne l'homme intérieurement et adhérer au Christ pour comprendre pleinement l'Écriture. En suivant le commentaire que le dominicain fait de 2 Tim 3,15-17, nous pouvons caractériser cette dimension confessante de son exégèse biblique.

Este estudio pretende identificar algunos presupuestos filosóficos necesarios para el estudio de los comentarios bíblicos de Santo Tomás de Aquino a la Sagrada Escritura. En particular, investiga la relación entre lenguaje y verdad. Se sigue la enseñanza filosófica del Aquinate, junto con algunas aportaciones de Francisco Canals. Se llega a la tesis de que la esencia de la unión amistosa consiste en una revelación íntima de la propia vida personal, lo que permite entender la Revelación como manifestación de la Verdad divina y comunicación amistosa de la vida personal en Cristo.

La revelacion de la divinidad de Cristo plantea preguntas decisivas: .Como y cuando fue comprendida y aceptada? .Que papel desempena el Espiritu Santo en esta comprension? Este articulo explora estas cuestiones desde la perspectiva de santo Tomas de Aquino en su Comentario al Evangelio de San Juan. El Espiritu prepara gradualmente a los discipulos para acoger el misterio de la encarnacion, una verdad que excede su entendimiento. Sin el Espiritu, enviado en plenitud en la pascua, los discipulos serian incapaces recibir la Palabra de Dios, que es el Hijo. Asi, las misiones de las personas divinas en la revelacion se muestran en profunda conexion con la Trinidad inmanente.

Przedmiotem artykułu jest temat nowego exodusu w Ezdraszu i Nehemiasza w perspektywie narracyjnej. Po ukazaniu stanu badań w tym zakresie, autor analizuje miejsce motywu nowego exodusu w fabule obu ksiąg, by zweryfikować, w jakim stopniu stanowi on model narracyjny w nich wykorzystany oraz w jakim stopniu służy on zbudowaniu określonej tożsamości narracyjnej powygnaniowej wspólnoty Izraela.

Opis historii sanktuarium Mikajehu i najwcześniejszych dziejów powstałego na jego kultycznym wzorcu pokoleniowego ośrodka religijnego w Lajisz/Dan tworzy obecne strukturalne ramy pierwszego epilogu Księgi Sędziów (17,1–5; 18,14–26.27–31), który definiuje też pochodzenie, status i rolę lewickiego kapłaństwa w schyłkowej fazie teokracji w Izraelu (17,7–13; 18,3–6.17–20.24.27.30). Te stricte religijno-kultyczne teksty kolejni redaktorzy księgi złączyli z tradycjami o społeczno-militarnej aktywności Danitów, oferując niepowtarzalną w całej Biblii Hebrajskiej folklorystyczną rekonstrukcję genezy i pierwotnej aktywności prywatnego miejsca kultu w Górze Efraima oraz lokalnego religijnego ośrodka w Lajisz/Dan, który z czasem, obok Betel i Samarii, będzie stanowił trwały punkt odniesienia dla życia religijnego hebrajskich pokoleń zamieszkujących północne tereny Królestwa Izraela.

Tekst Joz 14,6–15, traktujący o Kalebie, który prosi Jozuego o ziemię przyobiecaną mu przez Mojżesza i w konsekwencji otrzymuje Hebron, stanowi trudność egzegetyczną ze względu na miejsce w kontekście i treść. Celem prezentowanego studium jest próba przybliżenia historii jego formowania się oraz odczytania przekazanego w nim przesłania. Analiza formy aktualnego hebrajskiego tekstu Joz 14,6–15, jego słownictwa, motywów oraz relacji międzytekstowych, pozwala na konkluzję, że jest on rezultatem pokapłańskiego i podeuteronomistycznego opracowania Księgi Jozuego w późnym okresie perskim. Zasadnicza część, którą można łączyć z redakcją Heksateuchu, została rozszerzona o późniejsze dopowiedzenia i objaśnienia, zwłaszcza te, które wynikały z oddzielenia Księgi Jozuego od Pięcioksięgu. W tekście Joz 14,6–15 można widzieć odzwierciedlenie obecności w powygnaniowej społeczności Izraela tendencji inkluzywistycznej, promowanej w konfrontacji z silnym stanowiskiem zwolenników izraelskiego ekskluzywizmu.

Johannes Marienwerder (vel Jan z Kwidzyna) is the probable author of the late medieval synodal sermon Expergiscimini hodie anime devote. It is believed to have been delivered in Prague after 1384. The article analyzes the numerous biblical texts (more than eighty) used in the sermon. An analysis of a hermeneutical nature of these texts was also attempted. The main theme is the verse from Isa 57:1: “The righteous perishes, and no one cares.” The sermon has an elaborate internal structure and should be interpreted in reference to the so-called new theology, devotio moderna.

Księga Koheleta stawia przed czytelnikiem wiele zagadek i choć jest komentowana już od ponad 2000 lat, ciągle na niektóre z nich nie mamy jednoznacznej odpowiedzi. Jedną z nich jest samookreślenie się autora jako „Kohelet”. Słowo to, nieobecne w żadnej innej księdze biblijnej i pozabiblijnej tamtych czasów, bywa różnie interpretowane. Popularne dziś interpretacje wiążą je z mędrcem piszącym swe dzieło w czasach ptolemejskich i jego aktywnością. Celem artykułu będzie przebadanie występowania i znaczenia słowa „Kohelet” oraz weryfikacja założenia, że dotyczy ono właściwego, anonimowego autora dzieła. W trakcie analizy okaże się, że „Kohelet” to nie jest (auto)określenie dla autora rozważań zebranych w księdze, ale zawoalowane i niebezpośrednie nawiązanie do wyjątkowej funkcji króla Salomona, opisanej zwłaszcza w 1 Krl 8. Mimo żeńskiej formy słowa qōhelet, w księdze wypowiada się mężczyzna. Żeński czasownik w Koh 7,27 należy uznać za błąd skryby i poprawić według wzorca z Koh 12,8.