Koncepcje międzynarodowych ról Polski wobec Ukrainy w corocznej informacji ministra o zadaniach polskiej polityki zagranicznej w latach 2012-2023: spójność czy kontestacja?

Abstract

Translate Article

Take Notes

Celem artykułu było zbadanie spójności koncepcji ról deklarowanych przez polskich ministrów spraw zagranicznych w okresie 2012-2023. Zakres analizy zawęziły cezury wyznaczone przez początek drugiego rządu Donalda Tuska i koniec drugiego rządu Mateusza Morawieckiego. Przyjęte ramy pozwoliły na sprawdzenie spójności i konfliktów ról deklarowanych przez ministrów należących do ideologicznie wrogich obozów politycznych. Zbadano informacje ministrów: Radosława Sikorskiego (lata 2012-2014), Grzegorza Schetyny (lata 2014-2015), Witolda Waszczykowskiego (lata 2015-2018), Jacka Czaputowicza (2018-2020) i Zbigniewa Raua (2020-2023). Podstawą teoretyczną była autorska klasyfikacja zaproponowana na podstawie siedemnastu ról Kalevi Holstiego. Nawiązując do tego podziału, w przeprowadzonym badaniu zidentyfikowano dziesięć typów ról szczegółowych deklarowanych przez polskich ministrów spraw zagranicznych: państwa wspierającego Ukrainę militarnie i politycznie; obrońcy zachodnich wartości; wspierającego Ukrainę ze względu na własne interesy; obrońcy granic Ukrainy; partnera Ukrainy; państwa – hubu; katalizatora integracji Ukrainy z Zachodem; inicjatora; państwa przyjmującego uchodźców oraz państwa-nauczyciela. Spójność deklarowanych ról oceniano, testując kontestację w ujęciu Sebastiana Harnischa i Juliet Kaarbo.